Mieczysław Wiktor Duch (ur. 17 listopada 1894 w Szczawnicy, zm. 7 października 1948 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Grzegorza, wachmistrza żandarmerii austriackiej, i Józefy z Małeckich oraz bratem Kazimierza i Bronisława, także oficerów Wojska Polskiego.
W latach 1905–1913 uczył się w C. K. I Gimnazjum w Nowym Sączu. Tam, od 1909 wraz z braćmi działał w Zarzewiu i Związku Jastrzębim. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. 20 pułku piechoty. Od marca 1915 przebywał w rosyjskiej niewoli. Od września do października 1918 w Tarnowie służył w batalionie zapasowym 20 pułku piechoty i działał w organizacji „Wolność”.
Od 31 października 1918 w 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu. W szeregach tego pułku walczył z Ukraińcami i bolszewikami. Od września 1923 służył w batalionie szkolnym piechoty Nr 5 w Niepołomicach. Od września 1924 pełnił służbę w batalionie KOP „Bereźne”, a od listopada 1928 w 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W marcu 1932 przeniesiony został do 21 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy batalionu. Do mobilizacji alarmowej w sierpniu 1939 zajmował stanowisko kwatermistrza pułku.