Jan Szczepan Wulfers, inna forma nazwiska: Wulffers, krypt.: J. W. Prof. Lit. w Korp. Kadet.; Prof. Lit. w Korpusie Ichmość PP. Kadetów JKMci i Rzplitej (niegdyś Jezuita), (ur. 22 lutego 1741 w Warszawie, zm. 1804 tamże) – polski pedagog, tłumacz, jezuita, profesor i bibliotekarz Szkoły Rycerskiej.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej, był starszym bratem (lub nieco dalszym krewnym) warszawskiego adwokata Michała (1765-1794). Kształcił się (do retoryki włącznie) w szkole jezuickiej w Warszawie, gdzie 13 sierpnia 1756 wstąpił do zakonu (Szyndler-Musiołowa podaje, że zakonnikiem został w Wilnie). Prawdopodobnie w Wilnie natomiast odbywał 2-letni nowicjat (lata: 1756/1757-1757/1758). Podjął pracę pedagogiczną, w latach 1758/1759-1759/1760 ucząc gramatyki w szkole w Drohiczynie, a w latach 1760/1761 historii, geografii i języka niemieckiego w jednej ze szkół Witebska. W okresie od jesieni 1761 do lata 1764 odbywał studia filozoficzne w seminarium zakonnym w Orszy, by powrócić do Witebska i prowadzenia zajęć (już jako profesor) z wymowy (retoryki), poetyki (poezji), historii i języka niemieckiego. Ponadto w tym okresie pisał kronikę domu zakonnego oraz pełnił urząd viceregensa seminarium (rok szkolny 1765/1766).