W czasie tatrzańskich wycieczek wraz ze swoimi 74 wychowankami zgromadził liczący ponad 900 kart zielnik, który po jego śmierci Muzeum Miejskie w Kieżmarku przekazało do Muzeum TANAP-u w Tatrzańskiej Łomnicy. Najstarszy egzemplarz rośliny pochodzi z 1914 r., najmłodszy z 1946 r. 183 karty z tego zielnika zostały włączone do podstawowego zielnika Muzeum.
Po śmierci Alfréda Grósza jego prochy zostały rozsypane w Tatrach.
Jego nazwiskiem nazwano niektóre formacje skalne w Tatrach, np. Żleb Grosza w Grani HrubegoWładysław Cywiński. Grań Hrubego. Przewodnik szczegółowy, tom 14. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2008, ., czy Żleb Grosza na Sławkowskim Szczycie. Wybrane publikacje Das Freiwillige Rettungskomitee der Tátra, 1914, Über die Lawinenverhältnisse in der Hohen Tátr, 1916, Schafft einen Naturschutz für die Tatra, Karpathen-Post 1934, nr 12, Die Hohe Tatra. Geschichte des Karpatenvereins, Stuttgart 1961, Siedemdziesięciopięciolecie dra Gyuli Komarnickiego, Taternik 1960, nr 3-4, Sagen aus der Hohen Tatra, Monachium 1973.
Przypisy
Bibliografia
Bolesław Chwaściński, Ostatni Spiszak. Taternik 1973, nr 3.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Działacze turystyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Kieżmarku Kategoria:Niemcy w Czechosłowacji Kategoria:Ratownicy górscy Kategoria:Niemieccy taternicy Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1973