Walenty Borowski (ur. ok. 1768 koło Góry Kalwarii w woj. warszawskim, zm. ?) – major WP dowódca pułku w bitwach napoleońskich,

Urodzony w rodzinie Borowskich o bogatych tradycjach szlacheckich zamieszkałej koło Góry Kalwarii w woj. warszawskim,

Walczył w stopniu podporucznika jako dowódca oddziału powstaniu kościuszkowskim 1794.

Po powstaniu, by uniknąć zsyłki na Syberię, emigrował z Warszawy w r. 1796. Nie mając funduszów, przybył do Paryża 28 października 1796 r. prawie całą drogę pieszo. Początkowo był podejrzany i uważany za wybitnego emisariusza rosyjskiego. Zwolniony po przesłuchaniu przez ministra spraw zagranicznych, ruszył pieszo do Mediolanu, gdzie gen. Jan Henryk Dąbrowski zaczynał formować Legiony Polskie. Wobec zupełnego braku oficerów w początkach formacji, stał się nieocenionym pomocnikiem Dąbrowskiego. Przy pierwszych też nominacjach 23 stycznia 1797 awansował na kapitana strzelców.

Odbył kampanie: 1797 r. (Wenecja), 1798-9 (St Leo, Rzym. Po krwawej bitwie nad Trebbią (17-19 czerwca 1799 r.), 15 lipca 1799 awansował go Dąbrowski na majora, (ale bez etatu, tak że nadal w rzeczywistości był kapitanem).