James Outram Anderson (ur. 17 września 1895 w Enfield; zm. 23 grudnia 1973 w Sydney) – australijski tenisista, zwycięzca Australasian Championships w grze pojedynczej i podwójnej, deblowy mistrz Wimbledonu, reprezentant w Pucharze Davisa.
Był dwukrotnie żonaty – w 1917 roku poślubił Maud Irene Whitfield (zm. 1955), z którą miał syna i cztery córki. Po śmierci żony, w 1957 roku zawarł związek małżeński z wdową Mabel Little, z domu Pearce.
Kariera tenisowa Pochodził z wielodzietnej rodziny (był ósmym dzieckiem) urzędnika Jamesa Outrama Andersona i Patience z domu Laycock. Kształcił się w Camden Grammar School, już w czasie szkolnej edukacji zaliczając się do czołowych tenisistów, co potwierdził mistrzostwem szkół średnich stanu Victoria w 1912 roku. W 1914 triumfował w mistrzostwach Nowej Południowej Walii. Lata I wojny światowej spędził w kraju, pracując na farmie w Forbes.
Na pierwsze lata powojenne przypadają największe sukcesy tenisowe Andersona. W 1919 roku ponownie zdobył mistrzostwo Nowej Południowej Walii. W tym samym sezonie znalazł się w składzie reprezentacji Australazji (Australii i Nowej Zelandii) w Pucharze Davisa, obok Geralda Pattersona i Normana Brookesa.