Może to być np. zewnętrzny arkusz stylów lub definicja DTD; Każdy element musi zaczynać się znacznikiem początku elementu, oraz kończyć identycznym znacznikiem końca elementu, wyjątek stanowią elementy puste, czyli takie, które nie zawierają żadnych danych, ani innych elementów, mogą zawierać atrybuty; Nazwy elementów mogą zawierać znaki alfanumeryczne (litery a–z, A–Z oraz cyfry 0–9) oraz dowolny znak z przedziałów: c0-d6, d8-f6, f8-2ff, 370-37d, 37f-1fff, 200c-200d, 2070, 218f, 2c00-2fef, 3001-d7ff, f900-fdcf, fdfo-fffd, 10000-efffffi. Znak dwukropka zarezerwowany jest dla identyfikacji przestrzeni nazw, której nazwa dopisywana jest przed nazwą elementu. Nazwy elementów nie mogą zaczynać się od znaku łącznika (-), kropki, czy cyfry. Elementy można zagnieżdżać w sobie i wtedy każdy element znajdujący się wewnątrz innego elementu jest nazywany „dzieckiem” tego elementu, a element, wewnątrz którego znajdują się inne elementy, zwany jest „rodzicem” tych elementów. Każdy element może zawierać atrybuty, które definiuje się w znaczniku początku elementu. Informacje, które zawiera element, muszą być zapisane pomiędzy znacznikiem początku i końca elementu; W danych, atrybutach oraz nazwach elementów nie mogą pojawiać się niektóre znaki. Przykładem może być znak mniejszości (<), lub (&).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — XML · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.