Wymienione kierunki dotyczyły rud miedzi oraz cynku i ołowiu, rud niklu, rud żelaza i surowców ogniotrwałych.
W 1983 przeszedł do pracy w Centralnym Urzędzie Geologii na stanowisko wicedyrektora Departamentu Gospodarki i Ochrony Kopalin, a po zlikwidowaniu tej instytucji w 1985 – do Ministerstwa Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych. W 1988 powołany został na dyrektora Departamentu Rozwoju Geologii i Polityki Ochrony Zasobów Naturalnych. W gestii departamentu znajdował się szeroki wachlarz zagadnień związanych z poszukiwaniem i dokumentowaniem złóż kopalin, ich ochroną i racjonalnym wykorzystaniem, a także dokumentowaniem i ochroną zasobów wód podziemnych na obszarze całego kraju. Był członkiem Komisji Zasobów Kopalin, najpierw w Centralnym Urzędzie Geologii, a następnie w MOŚiZN (1984−1992).
W latach 1984−1986 był członkiem Komitetu Zrównoważonej Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, a w kadencji 1987−1989 członkiem Rady Naukowej Zakładu Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN w Krakowie. W latach 1981–1991 był członkiem Rady Naukowej w ZBiPM Cuprum we Wrocławiu. Był też członkiem powołanych przez Prezesa Rady Ministrów: Komisji ds. Reformy Prawa Górniczego i Geologicznego oraz Międzyresortowego Zespołu ds.