Odprawieni przez Izaaka II bracia wykorzystali zjazd dostojników kościelnych i ludności zwołany na uroczystość poświęcenia ufundowanej przez nich świątyni świętego Dymitra sołuńskiego w Tyrnowie. Ludowi prorocy wezwali zebranych do powstania przeciw Bizancjum. Wezwanie proroków, natchnionych jak wierzono przez duchy, podjęto z entuzjazmem. Mnich bułgarski Wasilij został obrany głową kościoła bułgarskiego i koronował Teodora na cara. Teodor przyjął imię PiotrHistorycy zajmujący się historią Bułgarii określają go po prostu jako Piotra, podobnie jak jego poprzednika z połowy X wieku, najwyraźniej nie widząc potrzeby uznawania ciągłości pomiędzy pierwszym a drugim państwem bułgarskim. Tak: , , , Następstwo carów Piotrów w historii Bułgarii jest zresztą sprawą skomplikowaną. W 1040 roku w Belgradzie został proklamowany carem bułgarskim przywódca powstania antybizantyńskiego Piotr Delian. W 1072 roku w Prizrenie carem został ogłoszony Kostanty Bodin, który przyjął imię Piotra II. Syn władcy Zety i w przyszłości władca Zety, jakkolwiek stanął na czele powstania dążył nie tyle do wskrzeszenia państwa bułgarskiego ile do rozszerzenia panowania serbskiego. W obydwu przypadkach tytuł carski służył objęciu przywództwa sił powstańczych, państwo bułgarskie nie istniało bowiem od 1018 roku.