Delegaci, którzy opuścili Zjazd zwołali 23 listopada 1906 konferencję w Krakowie. Na wniosek Feliksa Perla przyjęto nazwę „Polska Partia Socjalistyczna (Frakcja Rewolucyjna)” wybierając tymczasowy Centralny Komitet Robotniczy oraz postanowiono kontynuować wydawanie „Robotnika”.
Według danych na Zjazd po stronie Frakcji Rewolucyjnej opowiedziało się ok. 19,5 tys. członków PPS (z 46 tys. przed rozłamem)Dane te powołując się na dokumenty podaje Teodor Ładyka, PPS (Frakcja Rewolucyjna) w latach 1906–1914, Warszawa 1972.. Najsilniejsze okręgi pozostające we Frakcji to Łódź, Zagłębie Dąbrowskie, Częstochowa i częściowo Warszawa. Doszło również do podziałów w Komitecie Zagranicznym PPS. Za Frakcją Rewolucyjną opowiedziały się sekcje w Galicji oraz Lozannie i Fryburgu, pozostałe zaś za PPS (Lewica). Pomimo propozycji federacyjnego zjazdu, PPS (Lewica) w styczniu 1907 r. odmówiła domagając się rozwiązania Frakcji RewolucyjnejTeodor Ładyka op.ciT.S. 40..
Program Na X Zjeździe PPS (I Zjeździe PPS Frakcji Rewolucyjnej) odbytym w dniach 3–11 marca 1907, w Wiedniu uchwalono Program przygotowany przez Feliksa Perla na podstawie koncepcji zmarłego Kazimierza Kelles-KrauzaAdam Ciołkosz, Ludzie PPS, Londyn 1981, s. 35.. Program określił podstawowy cel, stwierdzając, że: