Po zajęciu Belgii przez wojska niemieckie nastąpiły aresztowania Świadków Jehowy i wysyłanie ich do obozów koncentracyjnych. W 1941 roku na wolności pozostało 86 głosicieli w 14 zborach. André (Andrzej) Woźniak rozpoczął konspiracyjne tłumaczenie publikacji religijnych z języka holenderskiego na języki: polski, niemiecki i francuski. Tłumaczono i potajemnie (w Limburgu) drukowano literaturę dla współwyznawców w Niemczech, Polsce, Holandii, Włoszech i Słowenii. Punktem kontaktowym, przez który przemycano literaturę z Holandii, była pewna restauracja. Sam budynek znajdował się w Belgii, natomiast ogród leżał na terytorium Holandii. Nadzór nad przemytem literatury sprawował Erwin Klose.
W 1942 roku działalność kaznodziejską prowadziło 253 głosicieli, a kilkuset członków wyznania było nadal uwięzionych. Rok później liczba głosicieli wzrosła do 396 osób.
Rozwój działalności Lata 40. XX wieku W 1944 roku liczba Świadków Jehowy w Belgii wyniosła 545 osób. Zorganizowano zgromadzenia w Liège, Brukseli i Charleroi. W 1945 roku osiągnięto liczbę 747 głosicieli. Ponownie otwarto Biuro Oddziału. W listopadzie 1945 roku Belgię odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica. W 1946 roku w Belgii działało 1431 głosicieli.