Tadeusz Romanowicz (ur. 25 października 1843 we Lwowie, zm. 29 maja 1904 tamże) – polski literat, polityk demokratyczny, poseł na galicyjski Sejm Krajowy i do austriackiej Rady Państwa, członek stowarzyszeń konspiracyjnych w Galicji, powstaniec styczniowy, więzień Ołomuńca.
thumb|Nagrobek Tadeusza Romanowicza (1912)
Życiorys Ukończył gimnazjum we Lwowie (1861)Stefan Kieniewicz, Romanowicz Tadeusz (1843-1904), Polski Słownik Biograficzny, t. 31, Wrocław- Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988-1989, s. 593-597. Po maturze wraz z grupą kolegów w 1861 włączył się w działalność konspiracyjną – redagował tajne pisemka akademickie "Znicz" i "Partyzant". Aresztowany w grudniu 1861, więziony w dawnym klasztorze karmelickim we Lwowie, wyszedł na wolność po 4 miesiącach. Od 1862 studiował prawo na uniw. lwowskim. Brał także udział w manifestacjach patriotycznych oraz włączył się w działalność organizacji czerwonych we Lwowie. Praktycznie wraz ze Stanisławem Paszkowskim zorganizował ją od nowa dzieląc na piątki, dziesiątki, setki. Z chwilą wybuchu powstania organizacja liczyła już 300 osób†Tadeusz Romanowicz, "Kurier Lwowski" nr 149 z 30 maja 1904 s. 1-2, online – wersja elektroniczna [16.08.2020]. W marcu 1863 r. przeszedł do powstania. Był w oddziale Leona Czechowskiego a potem Jana Żalplachty.