Błot Kołobrzeskich, których powierzchnia wynosiła 2300 haR. Stower, 1927, W. Kowalenko, 1951. Powierzchnia niecki dawnego jeziora wznosi się na wysokość 0,5–1,5 m n.p.m. (punktowo notowane kilkucentymetrowe depresje).
Jeziorno-bagienną depresję Grzybowa oddziela od morza wąski wał wydmowy osiągający wysokość 1–7 m n.p. plaży. Zaplecze wału charakteryzuje się występowaniem płytkiego zwierciadła wód gruntowych o dość znacznej (do 1,5 m) amplitudzie wahań rocznych. Praca przepompowni w Grzybowie i Korzystnie powoduje, iż tereny te pozostają suche. Przy wysokich stanach wód Bałtyku i maksimach opadowych poziom wód gruntowych znacznie się podnosi, tworzą się rozległe rozlewiska z podsiąkania. Zjawisko to zagraża stabilizacji wału wydmowego grożąc jego przerwaniem i powodzią sztormową. Nadmorski wał wydmowy z podcięciem klifowym o wysokości 1–4 m posiada zabudowę biologiczną. W podstawie wału wydmowego pojawiają się wychodnie torfów, a w podbrzeżu i na plaży występują toczeńce torfowe o dużych rozmiarach. Tempo abrazji (cofanie się linii brzegowej) na wydmowo-aluwialnym odcinku brzegu niziny Grzybowa ocenia się od kilku do 30 cm w skali roku. Szerokość nadmorskiego wału wydmowego zwiększa się w rejonie portu do 250 m, by ponownie zmniejszyć się na wschód od ujścia Parsęty. Wysokości pagórków wydmowych dochodzą do 8–10 m n.p.m.