W związku z zaostrzeniem stosunków rosyjsko-japońskich w 1898 Rosja przyjęła specjalny program budowy okrętów tzw. Program dla potrzeb Dalekiego Wschodu. Program był jednak realizowany bardzo opornie. W związku z czym na Daleki Wschód postanowiono przebazować część okrętów z Floty Bałtyckiej. Do rozpoczęcia wojny rosyjsko-japońskiej w 1904 roku flota na Dalekim Wschodzie składała się z Eskadry Oceanu Spokojnego Floty Bałtyckiej (7 pancerników, 8 krążowników, 13 niszczycieli i 2 kanonierki) i Flotylli Syberyjskiej (2 małe krążowniki, 2 kanonierki torpedowe, 12 niszczycieli i 5 kanonierek). Główne siły Eskadry i Flotylli Syberyjskiej bazowały w Port Arthur, zespół krążowników Eskadry (4 krążowniki i 10 torpedowców) we Władywostoku, a pojedyncze okręty reprezentowały interesy rosyjskie stacjonując w innych portach. Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej okręty na obszarze Oceanu Spokojnego utworzyły tzw. flotę Oceanu Spokojnego, której pierwszym dowódcą został wiceadmirał Stiepan Makarow. 30 kwietnia (17 kwietnia starego stylu) 1904 roku flota na Oceanie Spokojnym została przemianowana na 1 Eskadrę Floty Oceanu Spokojnego. Jednocześnie z Floty Bałtyckiej sformowano 2 Eskadrę Floty Oceanu Spokojnego, wysłaną w rejs na Daleki Wschód 2 października 1904 roku.