W tekście dialogu przekonuje również swego rozmówcę, którym jest filozof Teofrast o słuszności chrześcijańskiej nauki o nieśmiertelności duszy i rzeczach ostatecznych na tyle skutecznie, że ten decyduje się wystąpić z Akademii. Cytuje głównie Platona (zwłaszcza Gorgiasza), którego mądrość wywodzi od Chaldejczyków i Egipcjan, a także Plotyna i Grzegorza z Nyssy. Przytacza również sporo cytatów z drugiej ręki. W 1958 roku wydała go w Neapolu M.E. Colonna pod tytułem Teofrasto.
Zachowało się również 25 listów Eneasza skierowanych do przyjaciół i uczniów, ukazujących życie i sprawy codzienne Gazy. Świadczą one lepiej o szlachetnym i humanitarnym jego charakterze niż o smaku estetycznym. Jako Epistoli wydał je w 1950 roku, w Neapolu, L. Masa Positano.
W zachowanym w Codex Augustanus epigramie, być może autorstwa Artagosa, Eneasz sławiony jest jako celujący między retorami attycką muzą i przewyższający wszystkich współczesnych i dawniejszych boskimi słowami. Jego attycyzm pozostawia jednak sporo do życzenia.