W latach 1561–1564 studiował w Wiedniu filozofię u Filipa Jakuba Widmanstadta; pod koniec 1564 wyjechał do Rzymu i tam uzyskał święcenia kapłańskie w 1565.
W grudniu 1565 uczestniczył w Pułtusku w rozmowach zmierzających do utworzenia w tym mieście kolegium jezuickiego; został wyznaczony na jego pierwszego rektora tej szkoły, która uroczyście otwarta została 18 października 1566. Rządy Rozdrażewskiego na tym stanowisku nie należały do udanych: narastały konflikty personalne, pogłębiały się długi będące skutkiem nieroztropnego gospodarowania funduszami Kolegium, a na to nałożyły się kłopoty wynikające z klęski nieurodzaju w 1571 oraz epidemii dżumy, która ogarnęła kraj w latach 1571–1572. Wskutek tych problemów, które doprowadziły Rozdrażewskiego do depresji psychicznej ustąpił on 17 sierpnia 1572 i wyjechał z Pułtuska do Wilna.
Następne lata życia poświęcił głównie interesom jezuickimi w Inflantach, ściśle też współpracował ze swym bratem Hieronimem, biskupem włocławskim.
Zmarł w Krakowie w domu profesów św. Barbary, a nazajutrz po śmierci, w Wielki Czwartek 28 marca 1619 pochowany został w kościele św. Barbary pod jego wielkim ołtarzem.
Uwagi