Francuzi skorzystali z odwiecznej rywalizacji klanów, żeby umocnić swoje wpływy w tym regionie. „Król Denis” (Antchouwé Kowe Rapontchombo) z klanu Asigas przekonał Francuzów do rezygnacji z wykorzystania jego ziemi, „król Glass” (R'Ogouarowe) z klanu Agekaza-Glass poddał się po bombardowaniach w 1845 roku, a „król Louis” (Anguilé Dowe) z klanu Agekaza-Quaben oddał wioskę Okolo, pozwalając Francuzom zbudować tam Fort d'Aumale w 1843 roku.
Zniesienie niewolnictwa i bezpośredni kontakt Europejczyków z ludami wnętrza lądu uszczupliły majątek Mpongwe, jednocześnie jednak szkoły misjonarskie umożliwiały młodym członkom plemienia pracę dla kolonialnego rządu i przedsiębiorstw. Liczebność Mpongwe spadła gwałtownie w II połowie XIX wieku w wyniku epidemii ospy. Dane szacunkowe z 1884 roku wskazują na liczebność rzędu 3 tys. osób.
Nasilające się na początku XX wieku migracje Fangów zmusiły Mpongwe to porzucenia wiejskiego trybu życia. Wielu Mpongwe znalazło zatrudnienie w kolonialnych władzach francuskich, a później władzach niepodległego Gabonu.
Kategoria:Etnografia Gabonu Kategoria:Ludy Bantu