Po wojnie rozpoczął pracę w Klinice Otolaryngologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie Akademii Medycznej w Łodzi. W 1946 roku uzyskał stopień doktora po przedstawieniu dysertacji pt. Leczenie złamań kości nosowych. Habilitował się w 1953 roku na podstawie rozprawy pt. Wpływ par benzyny na górne drogi oddechowe i narząd węchu. W 1955 otrzymał tytuł docenta w Katedrze Pediatrii, a w 1957 – w nowo utworzonym Klinicznym Oddziale Otolaryngologii Dziecięcej Akademii Medycznej w Łodzi.
Opublikował 51 prac. Zajmował się problematyką dzieci słabosłyszących (audiologia i otologia dziecięca), prowadził badania odruchów słuchowych u noworodków, niemowląt i małych dzieci oraz odruchów błędnikowych. Przedmiotem jego badań był rozwój zatok u dzieci, radiodiagnostyka zapaleń uszu u dzieci oraz zastosowanie znieczulenia dotchawiczego w operacjach migdałków.
Należał do Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, był członkiem komitetu redakcyjnego „Otolaryngologii Polskiej”.
Zorganizował Poradnię Audiologiczną w Łodzi, w której leczył dzieci z wadą słuchu. Z jego inicjatywy powstała w 1965 szkoła dla dzieci niedosłyszących, jedna z pierwszych w Polsce szkół tego typu.
Pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi przy ul.