Badania nad polskim folklorem muzycznym koncentrowały się początkowo na tradycjach lokalnych społeczności wiejskich, utrzymywanych dzięki przekazowi pamięciowemu i żywej praktyce wykonawczej. W XX wieku ich zakres rozszerzono między innymi na robotnicze środowiska miejskie oraz ustnie przekazywany repertuar . We współczesnym polskim piśmiennictwie określenie „muzyka tradycyjna” odnosi się najczęściej do dawnej muzyki ludowej, przede wszystkim do historycznej muzyki wiejskiej przekazywanej pamięciowo. Potencjalny zakres tradycyjnej kultury muzycznej jest jednak szerszy i może obejmować również tradycje pochodzenia miejskiego i szlacheckiego, repertuar religijny, historyczny, patriotyczny lub żołnierski; określenia „muzyka ludowa” i „muzyka tradycyjna” zachodzą więc na siebie, lecz nie są używane całkowicie wymiennie.
Od polskiej muzyki ludowej należy odróżniać jej sceniczne stylizacje oraz muzykę folkową. Repertuar przedstawiany przez może opierać się na materiale ludowym, lecz jego opracowanie i przeniesienie do odmiennego kontekstu funkcjonalnego należą do zjawisk określanych jako folkloryzm.