Republika Zujewa (ros. Республика Зуева) – nieformalna nazwa kolaboracyjnego organizmu administracyjnego w rejonie okupowanego Połocka podczas II wojny światowej.
W rejonie Połocka znajdowało się kilka wsi zamieszkanych przez starowierców, przedstawicieli odłamu religijnego prawosławia. Ich mieszkańcy byli represjonowani za czasów sowieckich. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., obszary te szybko znalazły się pod hitlerowskim panowaniem. Jednakże do końca 1941 r. wsie starowierców, leżące daleko od głównych dróg, w głębokich lasach nie były przez nikogo niepokojone. Ich starostą został wybrany Michaił J. Zujew ze wsi Saskorki, który przed wojną kilkakrotnie przebywał na zsyłce, zaś jego dwóch synów było aresztowanych przez NKWD. W grudniu 1941 r. do wsi starowierców przybyła grupa uzbrojonych partyzantów, wśród których był przedwojenny miejscowy funkcjonariusz NKWD, znany przez Zujewa. Starowiercy, po krótkiej naradzie, postanowili ich zabić. Po pewnym czasie nowi partyzanci pojawili się po raz drugi. Tym razem starowiercy dali im żywność, ale zakazali ponownie przychodzić. Następnego dnia partyzanci ponownie przyszli, ale zostali odegnani przez starowierców, którzy zdobyli pierwszą broń. W takiej sytuacji Zujew sformował kilka oddziałów samoobrony;