Podczas wojny obronnej Polski w 1939 został zmobilizowany do 36 Pułku Piechoty, objął funkcję dowódcy plutonu moździerzy. Walczył w bitwie nazwanej później „Warszawskimi Termopilami”. W 1940 aresztowany i więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych. Po wyzwoleniu centralnej Polski spod okupacji niemieckiej zaciągnął się do ludowego Wojska Polskiego, gdzie pełnił rolę oficera polityczno-wychowawczego. Był wykładowcą w I Oficerskiej Szkole Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie, a później lektorem w Głównym Zarządzie Politycznym Wojska Polskiego w Warszawie.
W sierpniu 1946 przeszedł na własną prośbę do rezerwy w stopniu majora. 19 stycznia 1947 został wybrany na posła na Sejm Ustawodawczy Rzeczypospolitej Polskiej z państwowej listy pod nazwą Blok Stronnictw Demokratycznych i Związków ZawodowychPaństwowe listy kandydatów na posłów do Sejmu Ustawodawczego (M.P. z 1946 r. nr 143, poz. 263).. Zasiadał w Komisjach Planu Gospodarczego i Skarbowo-Budżetowej. W 1951 z jego inicjatywy rozpoczęto budowę Domu Chłopa w Warszawie, którego następnie został dyrektorem.