Cechy utworów Cykl lais poprzedza prolog, w którym narrator przedstawia swoją chęć kontynuowania greckiej i rzymskiej tradycji tworzenia opowieści łączących interesującą historię z treścią dydaktyczną. Zachęca również do prezentowania talentu literackiego i narracyjnego każdego, kto posiada takie zdolności. Równocześnie wskazane zostają korzenie treści utworów, które według informacji podanej przez samą Marie de France mają wyraźne korzenie w legendach i tradycji bretońskiej (tzw. materia bretońska). Kilkakrotnie Marie precyzuje również źródła konkretnego podania: kroniki lub ustną tradycję.
Lais zachowały się w kilku manuskryptach, jednak tylko jeden, z 978, zawiera wszystkie dwanaście utworów. Najprawdopodobniej ich chronologiczne ustawienie zostało świadomie zaplanowane przez autorkę dla wyeksponowania dydaktycznych funkcji cyklu. Kolejne lais poruszają różne aspekty miłości, od miłości do Boga i bliźniego, po miłość zakazaną i zdradę małżeńską. Nie ma reguły co do zakończenia - niektóre lais kończą się tragedią, podczas gdy w innych nawet miłość zakazana otrzymuje szansę spełnienia (Marie nieznany był, lub też został przez nią świadomie odrzucony, archetyp miłości dworskiej, chociaż rycerskość również zajmuje ważne miejsce w lais).