Bitwa pod Kandaharem – ostatnie większe starcie zbrojne II wojny brytyjsko-afgańskiej, poprzedzone oblężeniem Kandaharu przez Afgańczyków i 300-milowym marszem generała Robertsa z Kabulu do Kandaharu.
Preludium Oblężenie Kandaharu 27 lipca 1880 r. brygada George'a Burrowsa, wydzielona ze stacjonującej w Kandaharze Armii Bombaju, poniosła ciężką klęskę z rąk Afgańczyków pod Maiwandem, tracąc ponad 1/3 stanu osobowego. Dzięki postawie baterii E Królewskiej Artylerii Konnej pod dowództwem kapitana Slade'a udało się resztkom brygady wycofać do Kandaharu.
Po powrocie niedobitków garnizon brytyjski liczył przeszło 4 300 ludzi. Garnizon pod dowództwem generała George'a Primrose'a składał się z baterii E Królewskiej Artylerii Konnej, 3 pułku bombajskiej kawalerii, 3 pułku konnego Armii Bombaju, 7 pułku królewskiej fizylierów, resztek 66 pułku piechoty, 1 pułku bombajskich grenadierów, 4, 19 i 28 pułku bombajskiej piechoty oraz 29 batalionu Ballucha.