Smatruz wrocławski (niem. Schmetterhaus) – hala targowa, jeden z trzech domów kupieckich na wrocławskim Rynku, w którym handlowano pieczywem i obuwiem. Wybudowana po 1271, zburzona w 1824 roku.
Lokalizacja Smatruz znajdował się Obok Sukiennic i Domu Płócienników, w północnej części bloku śródrynkowego, między obecną ulicą Przejście Garncarskie a tylnymi ścianami płytszych wówczas i doświetlonych jedynie od północy kamienic Rynek-Ratusz 10 do 22.
Historia 31 grudnia 1271 książę Henryk Prawy zezwolił radzie miejskiej na wzniesienie i wynajmowanie 16 ław chlebowych w Rynku. Wydany 28 września 1273 przywilej umożliwił budowę ław obuwniczych i skórzanych oraz zwiększał liczbę ław chlebowych do 32 lub 48. Budowa ław, a zatem straganów, oznaczała wzniesienie mieszczącej je hali. W odróżnieniu od Sukiennic była ona jednoprzestrzenna, bez wydzielonych i zamykanych komór, gdyż większa część towaru dostarczana i sprzedawana była codziennie i nie było potrzeby przechowywania go na miejscu.