W latach 1926–1928 był attaché wojskowym w Bukareszcie. Na tym stanowisku wykazał się zdolnościami dyplomatycznymi, inicjatywą i energią. Rozwinął działalność na polu współpracy sojuszniczej przemysłów zbrojeniowych Polski i Rumunii oraz eksportu polskiego uzbrojenia. Razem z ówczesnym płk SG Tadeuszem Kasprzyckim opracował tekst konwencji wojskowej z Rumunią. 24 grudnia 1929 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym miesiącu ogłoszono jego przeniesienie z 5 pułku artylerii polowej we Lwowie do 23 pułku artylerii polowej w Będzinie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 15 listopada 1930 został przeniesiony na stanowisko zastępcy szefa Oddziału III Sztabu Głównego. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 22 pułku artylerii lekkiej w Przemyślu na stanowisko dowódcy pułku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 1937–1939 był zastępcą gen. bryg. Józefa Zająca, dowódcy Obrony Przeciwlotniczej Ministerstwa Spraw Wojskowych.