Ostatecznie szpital na Inflanckiej rozwinął swe możliwości do liczby 400 łóżek; w roku 1902 wyprowadził się do nowej siedziby przy ulicy Kasprzaka, gdzie działał pod nazwą Szpital Starozakonnych w Warszawie.
W latach 1832–1838 przy ulicy powstało kilka parterowych i piętrowych kamienic, jednak poszerzenie esplanady Cytadeli około roku 1850 spowodowało wyburzenie dużej liczby domów na odcinku pomiędzy ulicami Zieloną i Bonifraterską; ocalały zabudowania dawnego folwarku, które zostały przejęte przez wojsko.
Kolejne, tym razem ostatnie poszerzenie esplanady Cytadeli nastąpiło w roku 1875; doprowadziło to do zagłady niemal całej ulicy – ocalały tylko brukowana jezdnia i gmach żydowskiego szpitala.
Ten stan rzeczy utrzymał się aż do odzyskania niepodległości w roku 1918; zaplanowano wtedy przywrócenie zachodniego odcinka Inflanckiej. Ulicę przedłużono w okresie 1935-1937; częściowo zmieniono jej bieg omijając wzniesione w międzyczasie baraki przy bocznicy. Docelowo Inflancka miała sięgać aż do ul. Młocińskiej, jednak do roku 1939 zamierzeń tych nie zrealizowano. Jedynym obiektem wybudowanym przy nowym odcinku ulicy był gmach składów miejskich;