Redaktor pism tych organizacji: Січовe вістi (1922–24) і Вістi з Лугу (1926–39). Reprezentując interesy ukraińskie spotykał się z prezydentem Czechosłowacji Tomaszem Garrigue Masarykiem i marszałkiem Józefem Piłsudskim, których poznał był osobiście w latach I wojny światowej.

Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną przeszedł na teren okupacji niemieckiej, zamieszkał w Rymanowie. Po ataku III Rzeszy na ZSRR powrócił do Lwowa, wznowił praktykę adwokacką. Dystansował się od środowisk ukraińskich współpracujących z Niemcami. Od 1943 na emigracji w Kufstein, gdzie zmarł. 15 czerwca 2008 jego prochy złożono na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Jego żoną była Ołena Stepaniw, historyk, żołnierz Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych, synem Jarosław Daszkewycz, współczesny historyk ukraiński.

Przypisy

Bibliografia Дашкевич Роман w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko;