Piotr Skuratowicz (ur. w majątku Filipkowicze k. Bobrujska, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Eleonory z Oleszkiewiczów, brat Teofila, który służył w 4 pułku Ułanów Zaniemeńskich, wsławił się w wojnie polsko-bolszewickiej i zginął w bitwie pod Hrebionką 9 lipca 1920.
Piotr Skuratowicz ukończył Suworowski Kurs Kadetów w Połocku. Następnie został przydzielony do 6 pułku huzarów i wraz z nim od 1914 walczył na frontach I wojny światowejO kawalerii polskiej XX wieku s. 47 w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1916 przeszedł do lotnictwa. Następnie do maja 1918Bogusław Polak, Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, s. 134, podano, że od sierpnia 1917. w I Korpusie Polskim w Rosji. Po kapitulacji Korpusu w maju 1918 przedostał się samolotem do Murmańska, a następnie w sierpniu przez Anglię do Francji do Armii gen. Hallera, z którą powrócił w czerwcu 1919 do kraju. W armii Hallera służył w latach 1919–1920 dowodząc dyonem strzeleckim, szwadronem instruktorskim szwoleżerów oraz szwadronem zapasowym szwoleżerów.