Wyróżniał dośrodkowe, ośrodkowe i odśrodkowe funkcje psychiczne, co później rozwinął Wernicke w swojej teorii obwodów odruchów psychicznych.
Przed Bonhoefferem sformułował założenia koncepcji reakcji egzogennych, zauważając, że podobny obraz kliniczny mogą mieć zaburzenia o różnej etiologii.
Dawniej stosowany termin „zespół Kahlbauma” jest obecnie zarzucony.
Klasyfikacja chorób psychicznych Kahlbauma została przedstawiona w jego pracy z 1863 roku, Die Gruppierung der psychischen Krankheiten und die Einteilung der Seelenstörungen. Praca ta uważana jest za fundament badań klinicznych w psychopatologii i nozologii psychiatrycznej.
Klasyfikacja Kahlbauma przedstawiała się następująco: Vecordia Vecordia dysthymia Dysthymia meläna Dysthymia simplex (hilaris) Dysthymia elata Vecordia paranoia Vecordia diasrephia Vecordia insania Vesania Vesania typica stadium melancholiae stadium maniae stadium perturbationis stadium dementiae Vesania progressiva
Podział zaburzeń nastroju: Vecordia dysthymia (Cyclothymia) Dysthymia Hyperthymia Vesani atypica circularis Melancholia Mania
Idee Kahlbauma znalazły uznanie dopiero po jego śmierci.