Występował w obronie Żydów, a przeciw mieszczanom warszawskim. Za obietnicę kilku tysięcy dukatów ułożył projekt, w którym ustawy uzyskane przez popierających konstytucję 3 maja mieszczan warszawskich, nakazujące usunięcie ludności żydowskiej z Warszawy uznał za bezprawne. W 1792 był delegowany przez konfederację targowicką do zasiadania w Komisji Edukacji Narodowej„Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne”, 1792, no 63, s. 579.. W maju 1793 Generalność konfederacka nadała mu probostwo krzyżanowickie, odsądzając jego poprzedniego dożywotniego posesora Hugona Kołłątaja.
17 września 1795 Katarzyna II zniosła pięć spośród sześciu istniejących łacińskich diecezji w zaborze rosyjskim. Mianowała Sierakowskiego rządcą nowo utworzonej diecezji latyczowskiej z pensją 2 tysięcy rubli. Jako jeden z pierwszych nakazał stosowanie kalendarza juliańskiego w swojej diecezji. W 1798 został biskupem reaktywowanej diecezji kamienieckiej. Wsławił się wielką liczbą unieważnień małżeństwa, jakie łatwo uzyskiwano za jego pośrednictwem. Przegrał w karty pieniądze przyznane na legację do Rzymu oraz insygnia biskupieStanisław Milewski, Sekrety starych wiezień, Warszawa 1984, s.148.