Wierzchołek Horwackiego Wierchu jest łagodny, pokryty łąkami wysokogórskimi (halami). Zachodnie stoki grzbietu schodzącego do Przełęczy pod Zadnią Kopą są porośnięte miejscami aż do wysokości ok. 1660 m górnoreglowym lasem. Sam szczyt i fragment północnych stoków zbudowany jest z granitoidów (czapka krystaliczna), ale przeważającą część masywu tworzą wapienie. Rozwinęły się tu liczne zjawiska krasowe. Można wśród nich wymienić lej krasowy o średnicy ponad 20 m w południowo-zachodnich stokach oraz jaskinie – Spismichałową (Spismichalova jaskyňa) oraz Cień Księżyca (Mesačný tieň). Ta ostatnia została odkryta 26 czerwca 2004 r. i po zaledwie kilku latach eksploracji stała się najdłuższą jaskinią w Tatrach z 30,5 km poznanych korytarzy (stan na październik 2012). Ma co najmniej 451 m głębokości.
Nazwa Horwackiego Wierchu pochodzi od węgierskiego rodu Horváth-Palocsay, który w latach 1589–1856 był właścicielem Tatr Jaworzyńskich. Na szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, przez wierzchołek przechodzi natomiast stara ścieżka myśliwska na Szeroką Jaworzyńską. Na Horwacki Wierch wchodzili od dawna pasterze i myśliwi. Pierwszego znanego wejścia zimowego dokonał Gyula Komarnicki 3 stycznia 1913 r.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr