Według analizy przeprowadzonej przez O’Keefe’a Plesiosaurus jest taksonem siostrzanym dla wszystkich pozostałych Plesiosauroidea.

Paleobiologia i paleoekologia Plezjozaury te żywiły się prawdopodobnie głównie rybami – co ułatwiało im przystosowane do tego celu uzębienie oraz długa szyja. Połykały zdobycz w całości, nie przeżuwały. Brak jednak pancerza i stosunkowo niewielkie rozmiary narażały je na ataki większych drapieżników, takich jak m.in. daleko z nimi spokrewnione pliozaury. Najprawdopodobniej plezjozaury były w stanie przez krótki czas przebywać poza wodą, np. w celu złożenia jaj. Jednak znalezisko gatunku Polycotylus latipinnis (Cope, 1869), zinterpretowane przez O’Keefe i Chiappe jako ciężarna samica ze znajdującym się wewnątrz jej ciała płodem wskazuje, że ten dość blisko spokrewniony z plezjozaurami gatunek był żyworodny i w związku z tym nie składał jaj.

Nozdrza wewnętrzne znajdowały się niemal dokładnie pod zewnętrznymi, co sugeruje, że Plesiosaurus – w przeciwieństwie do plezjozaurów takich jak Cryptoclidus czy Rhomaleosaurus – nie był w stanie wyczuwać zapachów pod wodą.