Po likwidacji wrocławskich fortyfikacji na polecenie francuskich zwycięzców z 1807 roku planowano w 1813 przekształcić Bastion Sakwowy w cytadelę. W rezultacie jednak bastion włączono w ciąg widokowej promenady miejskiej, zamieniając go we Wzgórze Sakwowe według projektu Johanna Friedricha Knorra. Pół wieku później, w 1867 roku, wybudowano na wzgórzu belweder oraz wieżę, a samo wzgórze przemianowano na Liebichs Höhe (wzgórze Liebicha).
Podczas oblężenia Festung Breslau w 1945 w kazamatach dawnego bastionu ulokowano schron komendanta twierdzy. Wzgórze Liebicha po 1945 przemianowano najpierw na „Wzgórze Miłości”, a od 1948 roku używano nazwy „Wzgórze Partyzantów”. Jak się okazało nie była to nazwa nadana oficjalnie, dlatego w 2024 roku oficjalnie nadano mu nazwę Bastion Sakwowy.
Na szczyt wzgórza można było dotrzeć zarówno ścieżkami od strony północnej lub zachodniej (a do zabudowań na szczycie dojechać samochodem od ul. Nowej), jak i reprezentacyjnymi schodami od strony południowej, od ul. Piotra Skargi. Schody te stały się w 1967 roku miejscem katastrofy budowlanej i szeroko publicznie komentowanej tragedii.