istotą rozwojowej afazji/dysfazji dziecięcej jest brak integracji mowy (niemożność lub znaczne utrudnienie wykształcenia się kompetencji) i w konsekwencji – opóźnienie rozwoju mowy, prowadzące do różnych form zaburzeń rozwoju zdolności ekspresji albo percepcji i ekspresji językowej
istotą afazji/dysfazji dziecięcej nabytej jest zarówno dezintegracja mowy (rozpad systemu komunikacyjnego; utrata posiadanych już umiejętności językowych), jak i zahamowanie, a w efekcie opóźnienie dalszego procesu integracji mowy;
Rozróżnienie afazji nabytej i rozwojowej polega głównie na określeniu, czy mowa dziecka od początku rozwijała się na patologicznym podłożu, czy też nie; czy proces rozwojowy dopiero po jakimś czasie (po okresie względnie prawidłowego rozwoju) uległ zaburzeniu, czy też od początku przebiegał nieprawidłowo.
Alalia Inaczej dysfazja rozwojowa. Irena Styczek, autorka pierwszego polskiego podręcznika z logopedii, zaburzenia rozwoju mowy wynikające z uszkodzenia struktur mózgowych, które nastąpiło jeszcze przed początkiem rozwoju mowy dziecka określiła mianem alalia.