W latach 1930–1934 aktywnie działał w Akademickim Kole Harcerskim (AKH) im. Heliodora Święcickiego, odgrywającego znaczącą rolę w ZHP, szczególnie w ruchu starszoharcerskim. W roku akademickim 1932/1933 pełnił funkcję prezesa AKH. W 1932 r. ukończył kurs podharcmistrzowski i 4 lutego tego roku otrzymał stopień podharcmistrza. W latach 1932–1933 wchodził w skład komitetu redakcyjnego czasopisma harcerskiego „Czuj Duch” ukazującego się w Poznaniu. W Komendzie Poznańskiej Chorągwi Harcerzy pełnił funkcję kierownika Referatu Prasy (1931–1932) i Wydziału Starszoharcerskiego (1933–1934). W sierpniu 1934 r. uczestniczył w I Zlocie Starszego Harcerstwa w Żabiem na Huculszczyźnie, gdzie nadano mu imię totemowe Żwawy Szpak.

Od listopada 1934 do września 1939 r. mieszkał w Katowicach, gdzie pracował w Śląskiej Chorągwi Harcerzy i współpracował z Działem Zagranicznym Naczelnictwa ZHP, kierowanym przez hm. Henryka Kapiszewskiego. W latach 1935–1936 był hufcowym Hufca Harcerzy w Katowicach. W 1935 r. brał udział w Jubileuszowym Zlocie Harcerstwa Polskiego w Spale oraz jako członek polskiej delegacji w Jubileuszowym Zlocie Skautów Jugosłowiańskich w Belgradzie. W 1936 r. został przybocznym przewodniczącego ZHP Michała Grażyńskiego oraz jego sekretarzem jako wojewody śląskiego. 10 maja 1937 r. został mianowany harcmistrzem.