Babilońskie pismo charakteryzuje się wysokim stopniem skomplikowania. Występuje w nim zjawisko polifonii, polegające na przypisaniu jednemu znakowi wielu różnych wartości dźwiękowych i znaczeń. Jednocześnie pojawia się w nim również homofonia, czyli możliwość zapisu tej samej sylaby za pomocą wielu różnych znaków. Poza wartością fonetyczną wiele znaków ma również jedną bądź kilka wartości ideograficznych.
W okresie panowania Hammurabiego język babiloński osiągnął swoją klasyczną składnię i formę. W tym czasie babilońscy pisarze dokonali twórczej adaptacji dawnych dzieł sumeryjskich, nadając im nową formę. Dzięki ich pracy powstały klasyczne wersje tekstów takich jak Epos o Gilgameszu, mit o Atrahasisie, legenda o Etanie i boskim ptaku Anzu. Literatura babilońska nie ograniczała się wyłącznie do mitologii i administracji. Potrzeba uporządkowania wiedzy o świecie doprowadziła do powstania literatury naukowej. Tworzono wówczas dwujęzyczne słowniki, listy znaków, traktaty matematyczne oraz receptury farmaceutyczne. Równolegle rozwijała się literatura refleksyjna i filozoficzna, w której podejmowano problematykę zła, cierpienia i śmierci. Ważnym elementem ówczesnego piśmiennictwa były także teksty wróżbiarskie oraz intymne „listy do bogów”, będące świadectwem rozwoju religijności osobistej.
Nauka