Bolesław Kon (ur. 9 grudnia 1906 w Warszawie, zm. 10 czerwca 1936 tamże) – polski pianista żydowskiego pochodzenia, laureat III nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się w ubogiej żydowskiej rodzinie, w której nie było tradycji muzycznych. Podczas I wojny światowej uczył się w Konserwatorium Moskiewskim u Konstantego Igumnowa. W latach 1924–1928 studiował w Polsce, najpierw w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (klasy Bolesława Domaniewskiego i Aleksandra Michałowskiego), a następnie w Konserwatorium Warszawskim (klasa Zbigniewa Drzewieckiego). Studia ukończył z wyróżnieniem.
Kariera pianistyczna Po studiach przeniósł się do Krakowa, gdzie w latach 1929–1931 był profesorem w klasie fortepianu w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego. Oprócz działalności pedagogicznej koncertował w wielu miastach Polski. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Dotarł do finału, gdzie zgromadził tyle samo punktów, co Abram Lufer. Ówczesny regulamin konkursu nie przewidywał nagród ex aequo, więc o kolejności miejsc zdecydowało losowanie. W wyniku zastosowania tej procedury Kon zajął III miejsce, a Lufer IV.