Wkrótce wiele partyjskich wielkich rodów otwarcie zbuntowało się, przy czym Sinnakes przeciągnął na swoją stronę swojego ojca, wspomnianego już powyżej przywódcę klanu Suren Abdagasesa. Prawdopodobnie jeszcze w 35 doszło także do buntu Seleukei nad Tygrysem przeciwko Artabanusowi. Zagrożony z jednej strony rzymskim najazdem, a z drugiej wewnętrznymi rebeliami Artabanus nie mógł podjąć żadnej ofensywnej akcji, także dlatego, że nie miał zaufania do wielu swoich najwyższych dostojników. W tej sytuacji w 36 wycofał się na ojczysty wschód, do Hyrkanii i Dahów. Tymczasem Tiridates wkroczył do Mezopotamii i został koronowany w Ktezyfonie przez Abdagasesa, jego władzę uznała także Seleukeja.

Hyrkania, z której wywodził się Artabanus, stanowiła jeden z bastionów jego rządów, tak samo jak sąsiednia Partia oraz Karmania, z której książętami łączyły go więzy dynastyczne. Pobyt na wschodzie Artabanus wykorzystał do uzyskania wsparcia ze strony Dahów, Hyrkanów, Karmanów i Saków, co musiało się wiązać z jakimiś koncesjami politycznymi na ich rzecz. To prawdopodobnie wtedy Artabanus adoptował Gotarzesa (40–51), władcę Hyrkanii z klanu Gew, który kilka lat później miał walczyć o tron Partów.