Ernő Bánk (ur. 1 stycznia 1883 w Szalmatercs, zm. 17 lipca 1962 w Budapeszcie) – węgierski malarz, nauczyciel, portrecista.

Erno urodził się we wsi Szalmatercs na Węgrzech 1883 roku. Szkołę podstawową oraz liceum ukończył w swojej wsi. W wieku 18 lat rozpoczął kurs nauczycielski który pozwolił mu na nauczanie uczniów w gimnazjum. W wieku 23 lat rozpoczął studia na uniwersytecie budapeszteńskim na wydziale geografii. W 1915 roku otrzymał doktorat z tego przedmiotu, a także uzyskał tytuł licencjata z historii. Oprócz studiów Erno uczęszczał zaocznie do szkoły malarskiej, gdzie uczył się sztuki pod okiem takich malarzy jak Henrik Pap oraz Bela Sandor. W 1911 roku wstąpił do towarzystwa artystycznego „Salony Narodowe”, a także był regularnym gościem wystaw malarskich oraz innych artystycznych wydarzeniach.

Pomiędzy 1914 a 1918 roku pracował dla muzeum historii wojskowej malując obrazy żołnierzy walczących na froncie I wojny światowej. Po zakończeniu wojny wstąpił do Obywatelskiej Partii Radykalnej, będąc jej sekretarzem na szóstą dzielnicę Budapesztu.

W 1925 roku związał się z ówczesną bohemą artystyczną Węgier, w skład której wchodzili tacy artyści jak Vilmos Aba Novák oraz Károly Patkó.