Zakaz ten został potwierdzony i rozszerzony przez Kartę Narodów Zjednoczonych (1945), gdzie zgodnie z ustępem 4 artykułu 2 wszyscy członkowie ONZ zobowiązali się „powstrzymać się w swych stosunkach międzynarodowych od groźby użycia siły lub jej użycia zarówno przeciw całości terytorialnej lub niezawisłości politycznej któregokolwiek państwa, jak i w inny sposób, niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych”.
Porozumienie powołujące Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze z 1945 zdefiniowało zbrodnię przeciw pokojowi jako „planowanie, przygotowywanie, początkowanie lub prowadzenie wojny napastniczej albo wojny będącej pogwałceniem traktatów, porozumień lub gwarancji międzynarodowych, albo współudział w planie lub zmowie w celu dokonania jednego z wyżej wymienionych czynów”Art. VI lit. a Statutu Międzynarodowego Trybunału Wojskowego, Porozumienie międzynarodowe w przedmiocie ścigania i karania głównych przestępców wojennych Osi Europejskiej, podpisane w Londynie dnia 8 sierpnia 1945 r. ().. Oprócz zbrodni przeciwko pokojowi zdefiniowano tam zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.