Nowa lewica, ukształtowana w radykalnych środowiskach studenckich, mniejszy nacisk kładła na kwestię stosunków klasowych i ekonomicznych, skupiając się na radykalnej zmianie kulturowej, prawach człowieka. W odmienny sposób niż stara lewica, traktowała pojęcie kultury, opresji społecznej, władzy, ideologii. Obok kwestii klasowych, podejmowała przede wszystkim kwestie rasowe i genderowej. Wpływowymi myślicielami ruchu byli Herbert Marcuse, Louis Althusser, Jean-Paul Sartre, Frantz Fanon. Poszukiwano nowych odczytań myśli marksistowskiej, odchodzących od komunistycznej ortodoksji. Popularne były marksizm strukturalistyczny, maoizm i trockizm.
Nowa lewica zradykalizowała politycznie ruchy młodzieżowe, angażując się w inne ruchy kontestacyjne (w szczególności - ruch praw obywatelskich, feminizm, ruch antywojenny). Główną organizacją z nią związaną byli Studenci na rzecz Demokratycznego Społeczeństwa (SDS), a ich poglądy wyrażało Oświadczenie z Port Huron.
Równocześnie z amerykańską nową lewicą, zmiany w ideologii lewicowej zachodziły również w krajach europejskich, znajdując kulminację w protestach roku 1968 (szczególnie we Francji i w Niemczech).
Ruch antywojenny