Okupacja Pokucia przez Rumunię − zajęcie przez Rumunię Pokucia wiosną i latem 1919 roku.
Historia Po ukraińskiej deklaracji przyłączenia do Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej Bukowiny, ogłoszonej 3 listopada 1918, w dniu 11 listopada wkroczyła tam armia rumuńska, opanowując cały obszar bez oporu. Sekretariat Państwowy ZURL zakazał w dniu 14 listopada wojskom ukraińskim podejmowania jakichkolwiek akcji militarnych, ograniczył się tylko do wysłania not protestacyjnych.
W tej sytuacji, w czasie wojny polsko-ukraińskiej, strona polska roszcząca sobie historyczne i kulturalne prawo do dawnych ziem polskich na Pokuciu, dążyła do utworzenia wspólnej granicy z Rumunią. Zablokowałoby to m.in. eksport ropy naftowej z Borysławsko-Drohobyckiego Zagłębia Naftowego, w zamian za który ZURL otrzymywała dostawy żywności, broni i amunicji.
W kwietniu 1919 szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zwrócił się do Polskiej Misji Wojskowej w Bukareszcie z poleceniem podjęcia rozmów z dowództwem rumuńskim na temat udziału Rumunii w wojnie z ZURL. Proponowano atak w kierunku Stanisławowa i później na Lwów.