Osetyńska Dywizja Konna (ros. Осетинская конная дивизия) – kawaleryjska jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Latem 1918 r. w rejonie Kisłowodska został sformowany Osetyński Dywizjon Konny. Składał się z miejscowych Osetyńców. Wchodził w skład oddziału płk. Andrieja G. Szkuro, który wzniecił powstanie przeciwko władzy bolszewickiej. 15 października 1918 r. Osetyński Dywizjon Konny wszedł oficjalnie w skład Armii Ochotniczej gen. Antona I. Denikina, która w tym czasie zajęła obszary nad Terekiem. Po pokonaniu bolszewików na bazie Dywizjonu w lutym 1919 r. sformowano 4-pułkową Osetyńską Dywizję Konną. Składała się z: 1 Osetyńskiego Pułku Konnego – d-ca płk Dzugajew, a następnie płk Jefim Bielikow (liczył ok. 260 ludzi, mających na uzbrojeniu 5 karabinów maszynowych), 2 Osetyńskiego pułku konnego – d-ca płk Astemir D. Gutijew, zastępca d-cy – płk Chazi-murza Szanajew (ok. 240 ludzi i 8 karabinów maszynowych), 3 Osetyńskiego pułku konnego – d-ca płk Konstantin Sz. Gucunajew, 4 Osetyńskiego pułku konnego – d-ca Daniił Chabajew (93 ludzi i 8 karabinów maszynowych). 23 lutego włączono ją w skład Sił Zbrojnych Południa Rosji. Dowództwo objął gen. mjr A. K. Razgonow, ale wkrótce zastąpił go płk A. Emmanuel. Sztab stacjonował w Biesłanie, a następnie we Władykaukazie.