Uczył według własnej metody, która według słów jego ucznia Józefa Reissa polegała przede wszystkim na wyrazistej i wzorowej wymowie, czyli dykcji, a osadzenie i emisję głosu opierała na umiejętnym stosowaniu oddechu. Głos należy stawiać czysto, tzn. bez tak zwanego "podjeżdżania" do niego, oraz należy utrzymać pełny ton w nieskazitelnej czystości na jednej linii. Z pięknego i szlachetnego dźwięku słowa wchodzi się w dźwięk śpiewu. Obydwa dźwięki spotykają się na wspólnym miejscu, na tzw. masce. Swoje uwagi i zalecenia dla śpiewaków wyłożył w 10 przykazaniach, które zostały wydrukowane w Wiadomościach artystycznych 20 lipca 1900 roku (nr 13 i 14).
Lista nazwisk wychowanków profesora Walerego Wysockiego jest bardzo obszerna –
Był również znany jako publicysta i recenzent. Pisał do Tygodnia Literackiego, Artystycznego, Naukowego i Społecznego, Iris, Przeglądu Muzycznego.
Miał wiele zasług przy gromadzeniu funduszy w czasie budowy siedziby lwowskiego konserwatorium (obecnie Filharmonia). Organizował koncerty, dochód z imprez przeznaczano na budowę konserwatorium.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.