Od 1686 do 1696 roku chrztów było 98. Arcybiskup Stanisław Szembek wraz z proboszczem bednarskim Mateuszem Trawińskim, dobudował prezbiterium z kamienia polnego i rudy wydobytej z Bzury. Nową zakrystię, istniejącą do dziś budowano do roku 1711.
Ksiądz proboszcz Antoni Drzewiecki (od 1729 roku) gruntownie odnowił kościół modrzewiowy, mający wiele zmurszałych belek. Od roku 1869 do 1907 ksiądz proboszcz Stanisław Jabłonowski rozebrał stary kościół i postawił nowy – murowany, z małą wieżą według projektu architekta Dziekońskiego. Z drewna rozbiórkowego zbudowano plebanię, stojącą do dziś. W 1913 roku parafianie zebrali materiały, pragnąc zbudować trzynawową świątynię. Jednak w 1915 roku przybyli Niemcy, zniszczyli materiały budowlane, a ołtarz, ambonę i organy spalili. Ludność wysiedlili do Żyrardowa. Ksiądz proboszcz Marian Jeżwiński (proboszcz od 1915 do 1923 roku) z trudem doprowadził kościół do porządku. Wyremontował ściany, sklepienie beczkowe, balustradę na chórze, filary. Przerobiono zakrystię, podniesiono wieżę do 35m. Dachy pokryto eternitem.
Ksiądz Czesław Gotlib (1923–1926) zbudował wielki ołtarz z drzewa oraz organy pneumatyczne 10-głosowe. Ksiądz Henryk Grabowski podniebną ścianę prezbiterium zmienił na lekką żelazną konstrukcję.