Dodatkowymi instytucjami kościelnymi, nie występującymi w Kościele rzymskokatolickim, były: Dom Prezbiterialny, Instytut Diaków i Instytut Wdów i Sierot.
Na czele całej Cerkwi greckokatolickiej oraz archidiecezji lwowskiej stał od 1900 do śmierci w 1944 metropolita Andrzej Szeptycki, po nim nastał metropolita Josyf Slipyj (do 1963).
Za czasów II Rzeczypospolitej Cerkiew greckokatolicka zrównana była w swych prawach z Kościołem rzymskokatolickim i ormiańskim, na podstawie konstytucji marcowej z 1921 oraz konkordatu z 1925 roku, jednak w praktyce artykuł XVIII konkordatu ograniczał działalność misyjną Cerkwi do terenu Galicji Wschodniej.
Próby ekspansji Po wybuchu I wojny światowej Cerkiew podjęła próby reaktywacji unickich eparchii chełmskiej i łuckiej, zlikwidowanych przez władze rosyjskie w 1875. 21 września 1914 arcybiskup Szeptycki wyświęcił potajemnie na biskupa ks. Josyfa Bociana, mianując go biskupem (eparchą) łuckim, oraz ks. Dmytra Jaremko, mianując go biskupem ostrogskim. Jednak już następnego dnia zostali wszyscy aresztowani. Biskup Bocian powrócił do Lwowa dopiero w lecie 1917, natomiast biskup Jaremko zmarł na zesłaniu jesienią 1916.