Kolegialność (łac. colligere – łączyć, gromadzić) – cecha struktur organizacji, oznaczająca łączne sprawowanie władzy przez wiele podmiotów. Występuje m.in. w administracji publicznej i (w innym znaczeniu) w Kościele katolickim.
Władza publiczna W starożytnym Rzymie kolegialność polegała na pełnieniu przez dwie osoby wyższego urzędu tak, by jedna mogła kontrolować drugą. Miało to zapobiegać oszustwom i korupcji.
Współcześnie jest to metoda tworzenia instytucji administracji publicznych. Wyróżnia się kolegialność strukturalną, polegającą na zakładaniu wieloosobowych organów decyzyjnych oraz kolegialność funkcjonalną, czyli sposób działania organów, polegający na podejmowaniu decyzji większością głosów.
Kolegialny charakter mają też parlamenty.
Kolegialność w Kościele katolickim Jest ona rozumiana jako wynikający z apostolskości Kościoła sposób sprawowania władzy pasterskiej biskupów w jedności z papieżem i pod jego przewodnictwem. Pośrednio termin ten odnosi się także do łączności biskupa z jego prezbiterium i wiernymi świeckimi.