Wśród zakonów katolickich wyróżnia się zakony: mnisze (np. benedyktyni, cystersi, kameduli, trapiści, kartuzi); żebracze (franciszkanie, dominikanie, karmelici, trynitarze); kleryckie (jezuici, kamilianie, pijarzy); rycerskie (Krzyżacy, templariusze, kawalerowie maltańscy).
W odróżnieniu od członków zakonów, osoby wstępujące do zgromadzeń zakonnych składają tylko śluby proste.
W Kościele katolickim istnieją zakony świeckie (trzecie zakony), których członków nazywa się tercjarzami (np. franciszkański, dominikański), skupiające osoby świeckie, które w codziennych warunkach osób świeckich kształtując swe życie – na podobieństwo zakonników – zgodnie z odpowiednią regułą, duchowością związaną z charyzmatem danego zakonu i pod wyższym kierownictwem duchowym odpowiedniego zakonu. Tercjarze nie są uważani za prawdziwych zakonników, ponieważ nie ślubują zachowywania czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, a jedynie przyrzekają zachowywanie Reguły trzeciego zakonu.
Inne Kościoły chrześcijańskie mały|Wielka Ławra – jeden z klasztorów prawosławnych na greckim terytorium Athos
W Kościele prawosławnym istnieją zakony mnisze, zarówno męskie, jak i żeńskie, których początki sięgają nawet starożytności.