Za najmłodszą uważa się sztukę operacyjną.
Znaczenie strategii dla funkcjonowania państwa Sokrates określa iż jest ona dobrodziejstwem bogów, stanowi bowiem dla kraju środek zapewniający mu wolność i szczęście. Według Carla Clausewitza strategia jest sztuką użycia bitwy do celów wojny. Spośród trzech praktycznych problemów każdej wojny – kiedy, gdzie i jak użyć sił zbrojnych –, na pierwsze dwa z nich odpowiadała strategia, na trzecie taktyka. Stanisław Rola-Arciszewski określa strategię jako grę czasu i przestrzeni, a Henry Jomini, mówiąc, iż jest to sztuka doprowadzenia głównych sił armii do najważniejszego punktu teatru wojny lub strefy operacyjnej. Tego typu rozumowaniu przeciwstawia się Basil Liddell Hart –twórca teorii działań pośrednich. Zarzuca on wywodom clausewitzoskim zawężenie strategii i sugerowanie iż bitwa jest jedynym środkiem do osiągnięcia celu strategicznego. Skłania się on do definicji Helmuta Moltkego, według którego strategia to praktyczne zastosowanie środków oddanych do dyspozycji wodza dla osiągnięcia zamierzonego celu. Sam z kolei definiuje strategię jako sztukę rozdziału i użycia środków wojennych dla urzeczywistniania celów polityki.