Dynastia kilkakrotnie się dzieliła, po raz pierwszy w 1253 roku. Młodsza linia dolnobawarska uzyskała w osobie Ottona III w latach 1305–1308 tron Węgier. Linia ta wygasła w 1340 roku na Janie I. Jej ziemie przejęła linia starsza, górnobawarska. Ta ostatnia linia już w drugim pokoleniu podzieliła się na kolejne dwie główne linie. Starsza przejęła dobra w Palatynacie, młodsza w Bawarii.
Istniały także dwie młodsze linie rodu, wywodzące się od Arnolda I, najmłodszego syna Ottona I z Scheyern, który odziedziczył dobra Dachau. Wnuk Arnolda, Konrad II, hrabia Dachau, stronnik i kompan w wyprawach wojennych cesarza Fryderyka I Barbarossy, otrzymał od niego w 1152 lub 1153 roku tytuł księcia Meranii (jako Konrad I), będąc pierwszym członkiem dynastii wyniesionym do tej godności. Po bezpotomnej śmierci w 1182 roku jego jedynego syna, księcia Konrada II (tytułowanego przez ówczesne źródła dux de Dachawe), Dachau przejął jego bawarski kuzyn Otton I Wittelsbach, od 1180 książę Bawarii. Od najmłodszego syna Arnolda I, Ottona, początkowo zwanego de Grube, wywodziła się boczna linia hrabiów Dachau panująca na zamku Valley, wygasła na Ottonie III w 1268.