Po roku 1965 żywotność generacji osłabła, a całe pokolenie uległo znacznej dezintegracji.

Do pokolenia należeli: Zdzisław Jerzy Bolek, Stanisław Grochowiak, Roman Śliwonik, Andrzej Bursa, Halina Poświatowska, Urszula Kozioł, Jerzy Harasymowicz, Edward Stachura, Ernest Bryll, Marek Hłasko, Marek Nowakowski, Włodzimierz Odojewski, Leszek Płażewski, Władysław Terlecki, Stanisław Stanuch, Stanisław Czycz, oraz poeci od nich starsi, którzy nie opublikowali swojej twórczości w okresie socrealizmu: Miron Białoszewski i Zbigniew Herbert. Do pokolenia zalicza się także Wisławę Szymborską i Tadeusza Nowaka (debiutowali w okresie socrealizmu wierszami propagandowymi).

Krytyka pokolenia Po raz pierwszy terminem pokolenie „Współczesności” posłużył się Jan Błoński w książce Zmiana warty (1961). Wyrażała ona w formie pamfletowej rozczarowanie autora do braku programu i idei pokolenia. Nazwa ta spopularyzowała się szybko w ówczesnej publicystyce literackiej, tracąc swój negatywny wydźwięk. Została także przyjęta przez historyków literatury.